Op 28 oktober 1965 publiceerde het Tweede Vaticaans Concilie (paus Paulus VI) een opzienbarend document. Titel: Nostra Aetate. Het legt de nieuwe houding van de Kerk tegenover andere godsdiensten vast. Belangrijke stap in de veranderende verhouding tussen christenen en joden sinds de Tweede Wereldoorlog.

Nostra Aetate moest een einde maken aan de eeuwenlange opstelling van de Kerk ten aanzien van andersgelovigen. Joden waren in de ogen van christenen godsmoordenaars en missionarissen moesten overal ter wereld mensen bekeren tot het katholieke geloof. Na de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust was het tijd voor de Kerk zich op haar houding te bezinnen. De tijdgeest dwong haar tot een tolerantere opstelling tegenover andersgelovigen.

In 1960 ontmoette Paus Johannes XXIII de Frans-Joodse historicus Jules Isaac. Die wist hem ervan te overtuigen dat de beschuldiging van godsmoord aan het adres van de Joden tegen de leer van de Kerk indruist. Isaac heeft jarenlang onderzoek gedaan naar de verondersteld antisemitische houding van de Kerk richting Joden. Kort gezegd stelde hij de paus voor een einde te maken aan de beschuldigingen. De paus ging hiermee akkoord en de voorbereidingen voor Nostra Aetate werden in gang gezet. Hoewel in eerste instantie een tekst in de maak was die alleen gold voor het Joodse volk, werd dit omwille van vrees voor weerstand, van onder meer de moslims, aangepast.

In de encycliek stelt de paus dat de Kerk godsdienstige en morele waarden binnen andere religies moet aanmoedigen. Het document is bedoeld tegenover alle godsdiensten, dus ook islam, boeddhisme en hindoeïsme, maar speciaal de joodse religie. Binnen de tradities van het christendom ziet men het document als revolutionair.

De Engelse vertaling van de Latijnse tekst van het document is te lezen op: http://www.vatican.va/archive/hist_councils/ii_vatican_council/documents/vat-ii_decl_19651028_nostra-aetate_en.html

(auteur: Annebeth Vis, 24 december 2008)


Gerelateerde Berichten