Urbanus II roept op tot de eerste kruistocht

‘Heilige oorlog’ van het Europese christendom. Doel: heilige schatten in Palestina redden. Gericht tegen islam en jodendom (1096-1272).

In de zevende eeuw veroverde het Islamitische Rijk het Middellandse Zee-gebied. In het Oosten gaat het Romeinse Rijk over in het Byzantijnse; in het Westen neemt de Kerk geleidelijk de plaats in van de Romeinse staat. De handel in Europa raakte achterop. De oude situatie kon alleen hersteld worden als men dit gebied heroverde.

In de tiende eeuw raakte het Islamitische Rijk in verval, waardoor er voor de Europeanen nieuwe kansen kwamen. Naast economische waren er religieuze motieven. De bijbelse heilige plaatsen in Palestina (Jeruzalem) moesten uit handen van de islam worden gehouden.

Het startsein voor de kruistochten kwam van paus Urbanus II op het Concilie van Clermont-Ferrand, op 27 november 1095.
We onderscheiden volks-, kinder-, en ridderkruistochten.
Uiteindelijk moesten de ridderorden, in de steek gelaten door het Westen, na een wapenstilstand in 1272, de strijd tegen het Islamitisch Rijk roemloos opgeven.

Kruistochten

Eerste kruistocht (1095-1099)
Tweede kruistocht (1147-1149)
Derde kruistocht (1189-1192)
Vierde kruistocht (1202-1204)
Vijfde kruistocht (1218-1221)
Zesde kruistocht ((1228-1229)
Zevende kruistocht (1248-1254) 
Achtste kruistocht (1270)
Negende kruistocht (1271-1272)
Kinderkruistocht (1212)
Zowel over de begin- en einddata als de nummering bestaat tussen bronnen geen overeenstemming. Totdat de onjuistheid ervan wordt aangetoond volgt vecip.com de datering van wikipedia.nl. Volg de koppeling voor details.

Onder het motto ‘God wil het’ kwam het tijdens de Kruistochten tot bloedige slachtpartijen. Er vielen onnoemelijke aantallen slachtoffers, voornamelijk moslims. Al onderweg, onder meer in Mainz, vielen en passant joden op een wrede manier aan de kruisvaarders ten prooi.

Veranderde tijdgeest

Eeuwenlang zijn de kruistochten algemeen gezien als westerse heldendaden van dappere idealisten: verdedigers van het christelijke geloof.
Naar de maatstaven van vandaag worden ze minder positief beoordeeld en beschouwd als voorbeelden van intolerantie.
Na ‘9-11’ lijkt bij sommigen in de westerse wereld opnieuw begrip te ontstaan voor de strijd tegen de islam.

In onze tijd zijn het geen islamitische legers waardoor het christelijke westen zich bedreigd voelt. Sinds de jaren 1970 hebben zich miljoenen islamitische burgerimmigranten in West-Europa gevestigd. Ze passen zich niet allemaal soepel aan. Velen spreken de taal niet van het land waarin zij wonen. Sommige bronnen rekenen voor dat binnen dertig jaar de moslims in de meerderheid zullen zijn, vooral in grote steden. De afkeer van de sharia en de vrees daaronder te moeten leven is niet minder dan duizend jaar geleden. De angst voor moslimoverheersing lijkt opnieuw actueel. Om het tij te keren wordt gewerkt aan inburgeringscursussen en dialoog.

De woorden kruistocht en kruisvaarders duiken, niet alleen in de westerse (Bush) maar ook in de islamitische wereld (Al-Qaeda, Osama bin Laden), steeds vaker op. Meestal gaat het daarbij niet om teksten waarin tolerantie centraal staat.

In 1981 deed de moslimfundamentalist Ali Agca een (mislukte) poging om Paus Johannes Paulus II te vermoorden. Hij noemde een opmerkelijke reden voor zijn actie. Het was hem te doen om wraak voor de christelijke onmenselijkheden tegen moslims tijdens de kruistochten.

 


Gerelateerde Berichten