Korte samenvatting van het conflict Israël-Palestina (leestijd 5 minuten)


Ongewenste immigratie   

Vanaf 1880 trokken grote groepen Joden, vooral uit Oost-Europa, uit hun land weg. Een groot deel van de emigranten gaf de voorkeur aan Amerika, het land van de grote kansen. Een ander deel koos voor Palestina. Veel Joden zagen Palestina – en vooral Jeruzalem – als hun oude bijbelse thuisland. Waarom wilden ze uit Europa weg? Omdat ze in christelijk Europa niet altijd veilig waren. Ze werden als vreemdelingen gezien, in hun bewegingen beperkt, gediscrimineerd en vervolgd. Zelfs werden Joden van tijd tot tijd gedood en verbrand. Soms in hun eigen synagoge. Daarvan zijn duizenden bewijzen.  In Palestina woonden in die tijd meer Arabieren dan Joden. Veel Arabieren (niet allemaal) waren met die Joodse instroom niet blij. Ze waren bang dat de Joden de meerderheid zouden gaan vormen. Ze wilden de immigrantenstroom stoppen. → Migratie

Religie   

Het ene conflict zit simpeler in elkaar dan het andere. Tussen Israël en de Arabische buurlanden gaat het in de eerste plaats om grondbezit. Op de achtergrond speelt een wereldwijd religieus (= godsdienstig) conflict mee. Die strijd is al vele eeuwen aan de gang. De hoofdrolspelers zijn joden, christenen en moslims. Samen bijna de helft van de wereldbevolking. In die geloofsstrijd is veel meer aan de hand dan een burenruzie tussen twee onbeduidende volkjes in het Midden-Oosten. 

Geweld   

Speelt er nog meer? Ja, het is ook een militaire krachtmeting. Arabieren en Joden hebben vanaf 1920, in bijna een eeuw dus, maar liefst vijf grote en tientallen kleine oorlogen uitgevochten. Israël kwam tot nu toe iedere keer als winnaar uit de bus. Veel Arabieren kunnen dat slecht hebben. Ze willen de macht van de Joodse staat Israël breken en het land – in hun ogen onbetwistbaar hun Arabische dan wel islamitische eigendom – terug. 

Eigendom   

Een deel van de waarnemers ziet de Palestijnse Arabieren als de rechtmatige eigenaars van Palestina. Anderen betwisten die visie. Zij komen met het argument dat de Arabische moslims het land op hun beurt ook, in de 7e eeuw na Christus, met geweld hebben veroverd. Zoals Arabische legers in die tijd ook een groot deel van de rest van de toenmalige beschaafde wereld veroverden. De verjaagde ‘eigenaars’ van Palestina op dat moment waren hoofdzakelijk christenen. Die door veel Joden óók als bezetters worden gezien. Het land had eerder al een lange rij buitenlandse indringers gekend, waaronder de Romeinen (Italië). Vijf eeuwen lang (van de 14e tot begin 20e eeuw) waren de Turken (het Ottomaanse Rijk, wel moslims maar geen Arabieren) er de baas. Arabische leiders sloten rond 1915 een verbond met het op dat moment machtige Engeland. Doel: de Turken uit hun land te verjagen. In die tijd hebben Britten en Fransen samen willekeurige lijnen getrokken en daarmee landen ‘ontworpen’ als Irak, (Trans-) Jordanië en Saoedi-Arabië. 

Steun   

Vanaf 1917 hebben de Britten een eigenaardige dubbelrol in het conflict gespeeld. Rond 1945, direct na de Tweede Wereldoorlog, neemt Amerika (de Verenigde Staten) de leiding van de Britten over. Men erkent en steunt de staat Israël (1948). Niet alleen met geld maar ook met militaire middelen. De Amerikanen hebben zo hun eigen belangen. Een belangrijke christelijke meerderheid is pro-Israëlisch. De Arabieren bezitten olie. Bedrijven, maar ook regeringen, in het Westen willen die graag oppompen en van de Arabieren kopen. Westerse leiders willen de Arabieren te vriend houden. Het Westen is voor zijn energiebehoefte min of meer van de Arabische wereld afhankelijk. In de Arabische wereld stapelt zich vanaf de jaren 1930 een enorme dollarstroom op: olie levert energie en is dus kostbaar.

Underdog

Een deel van de toeschouwers kiest partij voor de →  Joden. Ze zien Joden als een klein, kwetsbaar volk, omringd door een enorme overmacht aan → moslims. Die al eeuwenlang religieus geïndoctrineerd zijn met Jodenhaat. Een ander deel kiest voor de Palestijnse Arabieren. Omdat ze die zielig vinden: ze worden in hun ogen door de Joden (of zorgvuldiger: door de zionisten) onheus bejegend, gediscrimineerd, onderdrukt en zelfs vermoord. Sommigen deinzen er niet voor terug Israël van → racisme, en nog erger, van → genocide te beschuldigen.

Antisemitisme   

Veel mensen hebben ‘gewoon’ een hekel aan Joden. Meestal omdat ze dat als kind zo geleerd is. Zowel in de christelijke als in de islamitische wereld hebben zich, vanwege hun geloofsovertuiging, altijd leiders – en dus ook gewone mensen – tegen de Joden afgezet. Die haat en hekel speelt een belangrijke rol en heet → antisemitisme of anti-judaïsme. Dan zijn er nog de antizionisten. Hun hekel beperkt zich tot Joden die het → zionisme aanhangen: Joden die vinden dat ze recht hebben op Zion (= Israël). 

De Palestijnse Arabieren vormen pas sinds de jaren rond 1970 een volk. Van een eeuwenoude, traditionele haat tegen hen is geen sprake. Wel hebben christenen en moslims al vele eeuwen geleden en bij herhaling de wapens tegen joden en elkaar opgenomen (→ Kruistochten, Jihad)

 

 

 

 


Gerelateerde Berichten