Net als de beide andere “monotheïstische” of “abrahamitische” religies, het jodendom en de islam, is het christendom in het Midden-Oosten ontstaan. Vanaf het begin hebben in de Arabische wereld christenen gewoond. Na de opkomst van de islam, vanaf de 8e eeuw na Christus, kregen ze de status van dhimmi, wat inhield dat ze bescherming genoten in ruil voor een stevige belasting en een stel leefregels dat we nu discriminerend zouden noemen.

Volgens berichten uit christelijke hoek is die discriminatie de laatste jaren, en vooral na 9/11, fors toegenomen. Het houdt niet op met vernedering alleen: vandaag zijn ze meer dan ooit slachtoffer van onderdrukking. Ze leven een marginaal bestaan. In Egypte worden Kopten en in Libanon Falangisten en Maronieten vervolgd om hun geloof. In sommige Arabische landen is technisch onderhoud plegen aan kerkgebouwen verboden en in andere moet daarvoor eerst speciale toestemming worden gevraagd. Om van het bouwen van nieuwe kerken niet te spreken.

Hetzelfde geldt voor de Palestijnse gebieden. Moslims zouden de christenen daar het leven flink zuur maken. Dat geldt, sinds de moslimfundamentalistische organisatie Hamas er het bestuur heeft overgenomen, vooral voor de Gazastrook. Zo zouden veel christenen naar Israël zijn gevlucht. Ze zijn ook in dat land weliswaar een kleine minderheid, maar ze leven er in vrijheid, hebben stemrecht en zijn in de Knesset vertegenwoordigd. Uit steden waar veel Arabische christenen woonden, zoals Bethlehem en Nazareth, zou de laatste jaren het merendeel zijn vertrokken.

Opvallend genoeg krijgt de kwestie weinig aandacht in de westerse pers. Sommige bronnen noemen als oorzaak dat christenen in het Midden-Oosten geen standpunt willen innemen tussen joden en moslims. Ze zouden hun handen vol hebben aan onderlinge concurrentie: diverse confessies leven er door elkaar: rooms-katholieken, oosters-orthodoxen, protestanten, etc. Volgens een artikel in Trouw is er nog een andere oorzaak: de christelijke wereld schaamt zich voor haar verleden.

Diverse internationale christelijke organisaties volgen de ontwikkelingen op de voet en proberen aandacht te vragen voor de discriminatie die christenen in het Midden-Oosten ondergaan. Een paar voorbeelden zijn de ICEJ en ArabVision. De laatste organisatie produceert christelijke televisieprogramma’s in het Arabisch. Op de website wordt de doelstelling als volgt omschreven: de Arabische/islamitische wereld bereiken met het Evangelie, via televisie. Iedere dag kijken – aldus de homepage – miljoenen Arabieren naar de programma’s die door Arab Vision zijn geproduceerd.

 


Gerelateerde Berichten