Het conflict Israël – Palestina (of Arabisch – Israëlisch conflict)

Waar gaat het over?

Op het eerste gezicht is het conflict een simpele ruzie om land. De ‘oorspronkelijke’ Arabische inwoners van Palestina willen de Joodse nieuwkomers, de zionisten, er niet bij. Geïmmigreerde, maar ook de grote aantallen ‘autochtone’ Joden willen hun Bijbelshistorische land bewonen – al dan niet samen met de eveneens deels geïmmigreerde en deels ‘autochtone’ Palestijnse Arabieren erbij. Er komt dus direct vrede als de nieuwkomer, de staat Israël, de sinds 1967 bezette (of betwiste) gebieden ontruimt en ‘teruggeeft’ aan de Palestijnse Arabieren.

Deze voorstelling van zaken is te eenvoudig, want geeft geen afdoende verklaring voor de diepgewortelde wederzijdse haat. Conflicten over stukjes land ter grootte van een Nederlandse provincie (of groter) hebben op onze aarde overal en altijd gewoed. Ook vandaag hebben tientallen landen burenruzie over stukjes land.

Moderne machtsblokken, met hun militaire en politieke systemen, lijken het probleem niet tot een oplossing te kunnen of willen brengen. Juist in dit conflict spelen enorme militaire, religieuze, economische en politieke belangen. Een inventarisatie levert een lange rij conflictpunten op, met een financiële, politieke, militaire maar vooral religieuze achtergrond. Tot slot zijn er dan nog de dagelijkse omgangskwesties tussen ‘militanten’ (terroristen of vredesvechters?) en ‘onschuldige burgers’.

Eigendomsrecht

Rond het conflict heeft zich een enorme propagandastrijd ontwikkeld. Een boeiende juridisch aspect is de vraag  wie vóór 1948 (Onafhankelijkheidsoorlog) of 1967 (Zesdaagse oorlog) de feitelijke eigenaar van het land was. Was Palestina werkelijk oorspronkelijk eigendom van ‘de Arabieren’ of ‘de islam’? Kan een religie recht doen gelden op land? Was al het land het persoonlijk eigendom van Palestijns/Arabische eigenaars? Of was het deels eigendom van buitenlandse, d.w.z. Syrische, Libanese, Egyptische of zelfs Iraakse grootgrondbezitters? En hoe en wanneer hadden die eigenaars het land in hun bezit gekregen? Werden kavels en transacties kadastraal beschreven, was er een wet die particulier eigendom beschermde en hoe werd de wet gehandhaafd? Van wie was braakliggend land, dat geen met naam genoemde eigenaar had? Hoeveel grond is door Joodse organisaties aangekocht? Hoeveel Joodse families waren al eeuwenlang in het gebied gevestigd – en hoeveel Arabische? Hoe zit het met de verhouding tussen emigranten van beide kanten en de er vanouds gevestigden (‘allochtonen’ versus ‘autochtonen’)? Arabische bronnen erkennen immers dat veel Arabieren uit omliggende landen op de door Joden gecreëerde welvaar en werkgelegenheid afkwamen? Had de V.N. wel het recht het land te verdelen? Het onderwerp is omstreden en de visies erop lopen uiteen. Gezaghebbende juristen verklaren dat de hele zionistische onderneming – inclusief de ‘bezette gebieden’ – illegaal is en een overtreding van het internationaal recht. Minstens zo gezaghebbende collega’s betwisten die visie en komen met een juridische onderbouwing die nauwelijks wordt tegengesproken of met steekhoudende argumenten weerlegd.

 

Verder lezen? www.vecip.nl/samenvatting-conflict-israel-palestina